یادداشت هفته: همه چیزمان به همه چیزمان می آید

فوتبال ایران

حال به هم زن است، وضع این فوتبال. درست شبیه سایر چیزهایمان. بالاخره باید همه چیزمان به همه چیزمان بیاید!

basharsite

* داریوش شهریاری - سردبیر

حال به هم زن است، وضع این فوتبال. درست شبیه سایر چیزهایمان. بالاخره باید همه چیزمان به همه چیزمان بیاید!

ویلموتس آمد و در مدت 6 ماه، سر جمع 30 روز در ایران ماند، در 6 بازی 2 باخت بد آورد و دست آخر  2 میلیون دلار پول زبان بسته ملت را گرفت و رفت. استراماچونی هم هنوز نیامده، ساز جدایی زد و استقلال را ناگهانی رها کرد و به کشورش بازگشت. همه می دانیم که اگر کار به کمیته های انظباطی و دادگاههای

فیفا و CAS  و هر کجای دیگر هم بکشد حق به آنها داده می شود. آنها شاید به لحاظ عرفی و معرفتی کار درستی نکرده باشند اما عملشان هرگز غیر قانونی نبوده. مشکل از یک مشت مدیر بی کفایت و نابلد است که پست های حیاتی کشور و از جمله ورزش را اشغال کرده اند و جوری به صندلی هایشان چسبیده اند که گویی ارث پدر شان است و دارایی آبا و اجدادی شان.

مدیرعامل استقلال را دیدید؟ تا ثانیه آخر در برابر استعفا مقاومت کرد و اگر نبود توصیه ی دستوریِ وزیر، همچنان روی صندلی مدیریت آبی ها نشسته بود!

قراردادهای «ترکمنچای طور» از یک سو و نادانی و نا توانی در انجام تعهدات و مفاد قرارداد از سوی دیگر عملا ایران را بهشت مربیان و بازیکنان کاسب کار اجنبی کرده است. می آیند چند ماهی ادای کار کردن در می آورند و یا حتی واقعا کار می کنند و بعد که می بینند طرفِ مقابل توان پرداخت پولشان در زمان معین و مندرج در قرارداد را ندارد، یک سویه فسخ می کنند و می روند و البته تا ریال یا بهتر بگوییم سنت آخر پولشان را هم می گیرند.

یکی از ایجنت های ایرانی می گفت؛ از این به بعد خیلی ها با همین نیت می آیند. برنامه ریزی می کنند و به کس و کارشان می گویند کار به یکسال نمی کشد چند ماهی به ایران می روم و با پول بر می گردم. می آیند و می گیرند و خداحافظ!

عجب بلبشوی مضحکی شده فوتبال ما. آه در بساط باشگاه ها نیست و تیم ملی هم اوضاعش مشخص است. می خواهند برانکو را برگردانند و بنشانند روی نیمکت تیم ملی. قرار شده بدهی پرسپولیس را به او پرداخت کنند و بعد تازه بیفتند دنبال فراهم کردن دستمزدش. حالا اگر برانکو همچنان آقا منش بود و با نداری ها ساخت و طاقتش طاق نشد می ماند اگر هم نه که مساله ای نیست. چیزی که زیاد است مربی فوتبال!

قصه استقلال و استراماچونی هم که داستان هزار و یک شب است و مشخص نیست انتهایش چه می شود. فعلا مربی ایتایایی در رم است و استقلال سرمربی ندارد.  پرسپولیس هم از این قصه ی پر غصه بی نصیب نیست. گابریل کالدرون بارها اعلام کرده 26 دسامبر یعتی دو هفته دیگر صبرش تمام می شود. به خصوص که می گویند، تیم ملی امارات دنبال اوست و مربی آرژانتینی با فسخ یک طرفه ی قانونی می تواند هم پولش را از پرسپولیس بگیرد و هم سرمربی صحرا نشین های متمول شود. آن وقت نه تنها دستمزد خودش را سر وقت می گیرد که نگران پول پرداخت نشده و اعصاب خراب بازیکنانش هم نخواهد بود. این سناریو را گوشه ذهنتان داشته باشید.

راستش گاهی فکر می کنم اگر اوضاع مملکت ما جور دیگری می بود و شایسته ها و کاربلد ها پست می گرفتند و در راس کار بودند، بعضی از به اصطلاح مدیران امروزی چه شغل هایی می داشتند و کجاها مشغول بودند؟ خدا شاهد است که بعضی از این دوستان توانایی اداره یک کله پزی را هم ندارند!

با ادامه این روند به زودی فوتبال ما از مربیان و بازیکنان خارجی خالی خواهد شد و خودمان می مانیم و خودمان و احتمالا چند بنجل خارجی. دور هم جمع می شویم و برنده به جا بازی می کنیم و لذتش را می بریم! به آن روز هم می رسیم. دور نیست!

 

Donyaye Varzesh Toronto
با عضویت در خبرنامه دنیای ورزش از برگزیده خبرها و رویدادها ی مهم با خبر شوید